Τα 15 οχι στον δικομματισμό

δια χειρός Ισίδωρου Νερούτσου

1. Γιατί αυτός έχει την αποκλειστική ευθύνη για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας

2. Γιατί ευθύνεται για τους χιλιάδες άνεργους νέους , εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και για την εξευτελιστική καθήλωση των μισθών τους, κάτω από τα 700 Ευρώ

3. Γιατί είναι ο αποκλειστικός ένοχος για το σκάνδαλο Κοσκωτά, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου που κατέστρεψε χιλιάδες ανθρώπους, για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που προκάλεσε το ξεπούλημα χιλιάδων στρεμμάτων δημόσιας γης, για το σκάνδαλο της Ziemens που ζημίωσε το Ελληνικό δημόσιο, για τα ομόλογα, που ζημίωσαν τα συνταξιοδοτικά ταμεία, για τις άγονες γραμμές που ζημίωσαν τα νησιά μας.

4. Γιατί είναι ο ένοχος για την απαράδεκτη κατάσταση της πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, των άλλων μεγάλων πόλεων, που κάνει την ζωή των πολιτών αφόρητη, με την κυκλοφοριακή ζούγκλα, με έλλειψη Parking, την καταστροφή ελεύθερων χώρων και πρασίνου και την μεγάλου βαθμού ρύπανση.

5. Γιατί ευθύνεται για την καταστροφή του περιβαλλοντικού πλούτου της χώρας μας, με την καταστροφή των δασών και του πρασίνου, με την έλλειψη καταλλήλου τρόπου διαχείρισης των υγρών και στερεών αποβλήτων. Με την ανοχή ή και ενθάρρυνση στην κατάληψη, κερδοσκοπία ή αποκλεισμό ακτών, παραλιών, λιμνών και ποταμών.

6. Γιατί άφησε πολύτιμες για τον τόπο υπηρεσίες όπως Εφορείες. πολεοδομίες, αρχαιολογία. Δασαρχεία, να γίνουν στην πραγματικότητα από υπηρεσίες των πολιτών, σε δυνάστες των πολιτών.

7. Γιατί ξεπούλησε την δημόσια περιουσία και τις δημόσιες επιχειρήσεις, αφού πρώτα φρόντισε να τις χρεοκοπήσει, ακόμα και τις κερδοφόρες, προκαλώντας έτσι εκτός άλλων παρενεργειών, αύξηση της ανεργίας και καθήλωση των μισθών, ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να ζητηθεί η έγκριση του λαού.

8. Γιατί από την πώληση της δημόσιας περιουσίας και των επιχειρήσεων, οι μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, όχι μόνο δεν ωφελήθηκαν, αλλά η ποιότητα και το κόστος της ζωή τους επιδεινώθηκε.

9. Γιατί δεν πήρε ουσιαστικά μέτρα σχετικά με το φαινόμενο της μετανάστευσης με αποτέλεσμα οι μετανάστες να ζουν σε άθλιες συνθήκες, ανασφάλιστοι, χαμηλόμισθοι και τα προβλήματα που δημιουργούνται στον τόπο μας, να επιβαρύνουν τους πολίτες, που πολλές φορές δικαίως διαμαρτύρονται.

10. Γιατί διέλυσε το Εθνικό Σύστημα υγείας και την παιδεία.

11. Γιατί μετέτρεψε την Αστυνομία σε υπηρεσία προστασίας της ολιγαρχίας, άφησε έκθετους τους εργαζόμενους αστυνομικούς, στα διάφορα συμφέροντα και δεν της επέτρεψε να λειτουργήσει δημοκρατικά, να προστατεύσει τους πολίτες από κινδύνους που απειλούν την ζωή τους την αξιοπρέπειά τους και την περιουσία τους.

12. Γιατί ενώ φορτώνει με βάρη τον Ελληνικό λαό, το δημόσιο χρήμα κατασπαταλάται και πηγαίνει σε υψηλούς μισθούς ημετέρων, αλόγιστες σπατάλες για υπερτιμολογημένα έργα ή εξοπλισμούς ή χαριστικές πράξεις υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών.

13. Γιατί ξηλώνει σιγά σιγά το κοινωνικό κράτος παραχωρώντας οφέλη στο μεγάλο κεφάλαιο και βάζει χέρι και στις συντάξεις.

14. Γιατί με νομοθετικά τεχνάσματα αποφασίζει αυτός ποιος θα κυβερνά την χώρα και όχι ο λαός.

15. Γιατί εξαθλίωσε τους αγρότες και προκάλεσε ερήμωση της υπαίθρου.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ για το περιβάλλον και την οικολογία

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ενεργά μέλη κινήσεων πολιτών και περιβαλλοντικών οργανώσεων, ειδικοί επιστήμονες και ερευνητές, συναντηθήκαμε τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες οικολογικά μέτωπα.

Θεωρούμε ότι τα περιβαλλοντικά κινήματα στη χώρα μας έχουν συμβάλλει στην ουσιαστική δημόσια ανάδειξη των προβλημάτων, έχουν κερδίσει μικρές και μεγάλες νίκες ενώ αποτελούν τη βασική δύναμη ανατροπής των κυρίαρχων αναπτυξιακών πολιτικών.

Εργαζόμαστε για την ενδυνάμωση της κοινωνικής και πολιτικής οικολογίας και το περαιτέρω «πρασίνισμα» της σκέψης και των πρακτικών του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποστηρίζουμε τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς γιατί προτείνει τον ριζικό οικολογικό μετασχηματισμό οικονομίας και κοινωνίας, ενώ μετέχει στα κινήματα για την πόλη, το περιβάλλον και την οικολογία, οικοδομώντας μέσα από τη δράση τις δημοκρατικές προϋποθέσεις των αναγκαίων αλλαγών.

Για τη συλλογή υπογραφών: perivallonsyriza@gmail.com

υπογραφές: ονοματεπώνυμο κίνηση / ειδικότητα περιοχή

Για τους Οικολόγους Πράσινους,

Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "Αριστερά!" (τ.266, 08/05/2009 ) ένα κείμενο πολιτικής κριτικής του Γιάννη Αλμπάνη στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων.

Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για ένα κόμμα, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, που σου είναι πολύ λίγο γνωστό. Σπεύδω να προλάβω την αντίρρηση που θα μπορούσε να εγερθεί. Όχι, δεν είμαι από αυτούς που αντλούν την πληροφόρησή τους αποκλειστικά από τα μεγάλα εμπορικά ΜΜΕ. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι μάλλον ενημερώνομαι πολύ περισσότερο από ανεξάρτητες-εναλλακτικές πηγές, παρακολουθώ την κίνηση ακόμα και πολύ μικρών πολιτικών ομάδων, και γενικά πολύ σπάνια μου ξεφεύγει κάποια κινηματική δραστηριότητα. Επίσης, σπεύδω να αντιπαρέλθω τη δεύτερη πιθανή αιτίαση στον ισχυρισμό μου περί του αγνώστου των Οικολόγων. Και εγώ ξέρω τους δύο βασικούς τηλεοπτικούς εκπροσώπους τους (Τρεμόπουλο και Χρυσόγελο) και μερικά ακόμα στελέχη (φευ! μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) που έχω συναντήσει κατά καιρούς σε διάφορες δραστηριότητες. Ένα κόμμα, όμως, δεν μπορεί να είναι μια χούφτα στελέχη. Πώς μπορεί, λοιπόν, κανείς να τοποθετηθεί για ένα πολιτικό σχήμα που κινείται στη σφαίρα του αγνώστου ή, το λιγότερο, του ελάχιστα γνωστού; Μια πρώτη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι η κριτική αποτίμηση της ιστορικής πορείας των Ευρωπαίων Οικολόγων, μιας και οι Οικολόγοι προβάλλουν ιδιαίτερα τη συμμετοχή τους στο κόμμα των Ευρωπαίων Πράσινων. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, δηλαδή, για ένα σπουδαίο κίνημα της δεκαετίας του ’70, που έδωσε αξιοσημείωτους αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος και την απειλή του πυρηνικού πολέμου, για να αφομοιωθεί γρήγορα από την Κίρκη του πολιτικού συστήματος (πολύ πιο γρήγορα από ό,τι η παραδοσιακή Αριστερά…), και να καταλήξει στην ενεργή υποστήριξη, από υπεύθυνες κυβερνητικές θέσεις, των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, του βάρβαρου αυτού πολέμου που κατέστρεψε χιλιάδες ζωές και έπληξε ανεπανόρθωτα το περιβάλλον. Όμως, μια προσέγγιση με βάση το ευρωπαϊκό παρελθόν θα μπορούσε να είναι άδικη, μιας και το παρελθόν δεν προδιαγράφει κατ’ ανάγκη το παρόν, και, επιπλέον, ένα κόμμα μπορεί να μην ταυτίζεται με τους Ευρωπαίους εταίρους του. Μια δεύτερη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι η κριτική ανάγνωση του πολιτικού προγράμματος των Οικολόγων Πράσινων, στο οποίο κεντρική θέση έχει η πρόταση για ένα ευρωπαϊκό πράσινο New Deal. Η συγκεκριμένη πρόταση χαρακτηρίζεται από την αντίφαση ότι ενώ περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τις "πράσινες επενδύσεις" που είναι αναγκαίο να γίνουν, αφήνει μάλλον θολό το πού θα βρεθούν τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ που απαιτούνται για να δημιουργηθούν 5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στην ΕΕ (οι προτάσεις του τύπου "να περιοριστεί η φοροδιαφυγή" μάλλον δεν είναι πολύ συγκεκριμένες). Πέραν όμως της ασάφειας, το βασικό ζήτημα είναι ότι το προτεινόμενο New Deal, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου New Deal (με την έννοια που πήρε αυτό την εποχή του Ρούζβελτ). Ο "πράσινος" στόχος είναι η δημιουργία 5 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας, ενώ σήμερα στην ΕΕ υπάρχουν 20 εκατομμύρια άνεργοι, αριθμός που αυξάνεται ραγδαία. Όταν ακόμα και στα σχέδια επί χάρτου που κάνεις, δεν έχεις σα στόχο την πλήρη απασχόληση, πώς ακριβώς διαφοροποιείσαι από το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μπλοκ; Εντούτοις, ακόμα και η προσέγγιση με βάση την κριτική στο πρόγραμμα, θα μπορούσε να είναι απατηλή. Πολλές φορές, σχήματα με συντηρητικά προγράμματα έχουν παίξει πολύ πιο προωθητικό ρόλο από ό,τι ορισμένοι που πλειοδοτούν στα μεγάλα λόγια. Έχω την αίσθηση ότι η καλύτερη προσέγγιση είναι με βάση την πράξη. Οι πολιτικοί οργανισμοί κρίνονται πολύ περισσότερο με βάση αυτά που πράττουν τώρα, και όχι τόσο με βάση όσα διακηρύτταν ή έχουν πράξει στο παρελθόν. Εν προκειμένω, για τους Οικολόγους Πράσινους, η πράξη έγκειται στην απουσία τους (με ελάχιστες εξαιρέσεις) από τα κινήματα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα από αυτά που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις καθεστωτικές δυνάμεις, καθώς και στην υιοθέτηση άκρως συντηρητικών εκλογικών επιλογών, όπως η υποστήριξη του νεοφιλελεύθερου Μπουτάρη (τώρα συμμετέχει στο κόμμα Μάνου) στις δημοτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι από αυτόν τον ορυμαγδό μεταδεκεμβριανών οικολογικών πρωτοβουλιών απουσιάζει παντελώς το κόμμα που έχει σα σημαία του το περιβάλλον, αυτό το ίδιο κόμμα που λέει ότι δεν έχει πρόβλημα να κυβερνήσει είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με τη ΝΔ (τις δύο εκδοχές, δηλαδή, του κόμματος των εργολάβων και του λιγνίτη) χάριν… της προστασίας της φύσης. Και είναι σκανδαλώδες το ότι την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται σκληρότατες επιθέσεις για τον Ελαιώνα από τον Κακλαμάνη και το σύνολο του πολιτικού συστήματος, αντιπροσωπεία των Πράσινων επισκέπτεται το δήμαρχο του τσιμέντου για να του χαρίσει (μπροστά στις κάμερες, εννοείται) ένα… ποδήλατο. Στην πραγματικότητα, οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ένα κόμμα που κινείται στη σφαίρα του αγνώστου μόνο από κινηματικής σκοπιάς. Στο σύμπαν της αστικής πολιτικής, της ιδιωτικής τηλεόρασης και των δημοσκοπήσεων έχουν το δικό τους αναγνωρίσιμο ρόλο. Γιάννης Αλμπάνης